Dat Ducati met de tijd meegaat hebben de Italianen op de 68e EICMA in Milaan overduidelijk laten zien met de presentatie van de Diavel, een übercruiser of übernaked die het comfort van een cruiser moet combineren met de rijeigenschappen van een sportieve naked. Wij doken alvast voor je in de materie.

Ignurànt, comme al diavel 

Op de vooravond van de 68e EICMA in Milaan presenteerde Ducati de lang geanticipeerde Diavel, een sportieve Cruiser waarmee Ducati voor het eerst sinds de introductie van de Hypermotard een nieuw pad is gaan bewandelen. Met een opgegeven (droog)gewicht van 210 kilo en een vermogen van 162 pk is deze nieuwe telg van de Ducati familie een échte Ducati. Alsof die cijfers nog niet indrukwekkend genoeg zijn heeft Ducati de Diavel tevens voorzien van haar laatste arsenaal aan elektronica, waaronder ABS, DTC (Ducati Traction Control) en ride-by-wire met DRM (Ducati Riding Modes). Om nog maar te zwijgen van de 240 mm brede achterband, die volgens de Italianen niet ten koste van de rijeigenschappen ging. Ducati’s baanbrekende Diavel zal in twee versies op de markt worden gezet: de Diavel en Diavel Carbon.

Tekst: Ed Smits
Beeld: Ducati

{Mospagebreak title=Outside the box}

Outside the box

Als er iets is waar men bij Ducati’s ontwerpafdeling erg goed in is, dan is het wel ‘outside the box’ te denken. Het merk heeft als geen ander een sportieve naam hoog te houden, en wist de afgelopen decennia telkens met baanbrekende innovaties te komen en nieuwe wegen te bewandelen zonder inbreuk te moeten doen op haar sportieve imago. Het begon in 1992, toen de Italianen de Monster introduceerden, een op dat moment totaal nieuw concept in de motorwereld. Natuurlijk, naakte motoren waren er al sinds jaar en dag, maar Ducati combineerde het rijwielgedeelte van haar 888 superbike met het oerdegelijke 900cc tweekleps motorblok, met als resultaat een ultra sportieve naked. In 2000 lanceerde Ducati de MH900e, een retro-klassieker als eerbetoon aan de legendarische Mike Hailwood. Niet alleen de motor was baanbrekend qua design, het was ook ’s werelds eerste motor die alleen via Internet werd verkocht.

Drie jaar later lanceerde Ducati de Multistrada, het oerlelijke ontwerp van Pierre Terblanche dat gelukkig voor Ducati een stuk beter stuurde dan het eruit zag en waarmee Ducati een sportieve invulling gaf aan het in populariteit groeiende allroad segment. Datzelfde jaar introduceerde Ducati op de Tokyo Motorshow de Sport Classics, een lijn aan sportieve retro-klassiekers die eind 2005 voor modeljaar 2006 op de markt werd gezet. Het bleek geen succes, waarna Ducati dit jaar besloot de lijn voor modeljaar 2011 te beëindigen. In 2005 lanceerde Ducati opnieuw een baanbrekend concept, ditmaal op de EICMA in Milaan waar voor het eerst de Hypermotard aan het grote publiek werd getoond. De motor werd dat jaar verkozen tot ‘Best of Show’ van die EICMA en werd twee jaar later daadwerkelijk in productie genomen.

Terwijl de wereld net was bekomen van de nieuwe Multistrada 1200, die het afgelopen jaar op de EICMA in Milaan was gepresenteerd en waarbij Ducati voor het eerst een arsenaal aan elektronische gadgets had toegepast, was het ontwikkelingsteam van Ducati al in het diepste geheim aan een nieuw project aan het werken. Een project waar de media al geruime tijd lucht van had gehad, maar zich moest beperken tot geruchten en door collega-ontwerpers gemaakte designschetsen, die uitbeelden hoe de motor er volgens hun uit zou komen zien. De maanden voorafgaand aan de presentatie van het model werd het model meermaals in het wild gesignaleerd en gingen de beelden via het Internet de hele wereld rond.

Op de 68e EICMA in Milaan was het dan eindelijk zover, en kon de wereld voor het eerst genieten van een nieuwe aanvulling op de Ducati Line-up, die de toepasselijke naam Diavel had gekregen nadat tijdens een interne presentatie een van de medewerkers “Ignurànt, comme al diavel,” “Kwaadaardig, als de duivel,” had geroepen. Voor de ontwikkeling van de Diavel had het ontwerpteam van Ducati carte blanche gekregen. Het moest een motor worden met een brutale uitstraling en een lage en ontspannen zithouding, die bovenal over sportieve stuureigenschappen moest beschikken waar Ducati al decennia lang patent op lijkt te hebben en die het merk eer aan zouden doen. De 240 mm brede achterband onderstreept de vrijheid en de ‘geen compromissen’ houding die het team kreeg.